ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ - ποίηση για την πλέμπα


Aγαπητές μου φίλες να'μαι και πάλι! Από εκεί που δεν το περιμένατε ξαφνικα: ΜΠΑΜ! Να και το δεύτερο post στην ίδια βδομάδα...Είμαι σίγουρη πως πολλές από εσάς δε γνωρίζατε τα κρυφά μου ταλέντα και με θεωρούσατε κάποιο είδος βδέλλας που εξαπατάει τον κοσμάκη με ζώδια κι άλλες κατασκευασμένες προληπτικές αηδίες για να πουλήσει ψεύτικες ελπίδες, όπως όλος αυτός ο συρφετός που λυμαίνεται τα διάφορα "έγγριτα" έντυπα...όμως όχι δεν είμαι απλά μια αστρολόγος! Είμαι πολύ παραπάνω...εδώ σας παραθέτω ένα ποίημα που έγραψα επιρεασμένη από τους μεγάλους αλεξανδρινούς ποιητές (Τον Καβάφη, τον άλλον με τα γυαλάκια κι εκείνον που κάνει σταυρωτή ομοιοκαταληξία)


Σας αφήνω να το απολαύσετε:

-------------------

Ρουβίκωνας

-------------------


Σαν ο Ιούλιος Καίσαρας

Επερηπάτει επι του Ρουβίκωνος

Πικρή γεύση ένιωσε

χολή στα σωθικά του.

Είχε φάει φαίνεται παστουρμά

εκ του καθήκοντος

βρομούσαν οι μασχάλες του

και πουθενά σαπούνι

--------------

Τοτε εγύρισε ο Πομπήιος

ο στρατηγός του ο ίδιος

και τον ερώτησε τάχατες

αν θα'θελε φοριαμό

υδραγωγείου εκλείποντως

να μη τον πάρει η μπόχα

------------------

"δε θέλησα ποτέ μου

φοριαμό ούτε ανάκλιντρο"

απάντησε με αντρεία

ο μέγας στρατηλάτης

"το μόνο που εζήτησα

στα τόσα μου τα χρόνια

ένα πουλόβερ ήτανε

και μια τοστιέρα μαύρη
από αυτές που κόβουνε
τα τοστ σε τριγωνάκια"

-------------

τι τα ψάχνεις τι τα θες;

είναι η ζωή μας Alea jacta est.

Σχόλια

Ο χρήστης Ιωάννης Πρωτονοτάριος είπε…
Εγώ πάντως δεν σε διαβάζω.

Quid quid latine dictum sit, altum videtur
Ο χρήστης Kyriakos o Xasapis είπε…
ναι ναι, la susurela la susurela
Ο χρήστης Fight Back είπε…
αυτο το ποιημα λεει τις μεγαλες αληθειες της ζωης
Ο χρήστης Kyriakos o Xasapis είπε…
I'm keepin' it real with my hommie COOL K KAVAFIS my man
Ο χρήστης Cybergoulion είπε…
Μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια, πέσαν στο ουίσκι μου τα κρακεράκια...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Συνεντευξη: ΚΡΙΣΤΑ (από τον τροχό της τύχης)

Συνέντευξη: Ραλφ Μάτσιο

Τα 100+1 καλύτερα ανέκδοτα με τον Πάνθρο