Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009

ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ - ποίηση για την πλέμπα


Aγαπητές μου φίλες να'μαι και πάλι! Από εκεί που δεν το περιμένατε ξαφνικα: ΜΠΑΜ! Να και το δεύτερο post στην ίδια βδομάδα...Είμαι σίγουρη πως πολλές από εσάς δε γνωρίζατε τα κρυφά μου ταλέντα και με θεωρούσατε κάποιο είδος βδέλλας που εξαπατάει τον κοσμάκη με ζώδια κι άλλες κατασκευασμένες προληπτικές αηδίες για να πουλήσει ψεύτικες ελπίδες, όπως όλος αυτός ο συρφετός που λυμαίνεται τα διάφορα "έγγριτα" έντυπα...όμως όχι δεν είμαι απλά μια αστρολόγος! Είμαι πολύ παραπάνω...εδώ σας παραθέτω ένα ποίημα που έγραψα επιρεασμένη από τους μεγάλους αλεξανδρινούς ποιητές (Τον Καβάφη, τον άλλον με τα γυαλάκια κι εκείνον που κάνει σταυρωτή ομοιοκαταληξία)


Σας αφήνω να το απολαύσετε:

-------------------

Ρουβίκωνας

-------------------


Σαν ο Ιούλιος Καίσαρας

Επερηπάτει επι του Ρουβίκωνος

Πικρή γεύση ένιωσε

χολή στα σωθικά του.

Είχε φάει φαίνεται παστουρμά

εκ του καθήκοντος

βρομούσαν οι μασχάλες του

και πουθενά σαπούνι

--------------

Τοτε εγύρισε ο Πομπήιος

ο στρατηγός του ο ίδιος

και τον ερώτησε τάχατες

αν θα'θελε φοριαμό

υδραγωγείου εκλείποντως

να μη τον πάρει η μπόχα

------------------

"δε θέλησα ποτέ μου

φοριαμό ούτε ανάκλιντρο"

απάντησε με αντρεία

ο μέγας στρατηλάτης

"το μόνο που εζήτησα

στα τόσα μου τα χρόνια

ένα πουλόβερ ήτανε

και μια τοστιέρα μαύρη
από αυτές που κόβουνε
τα τοστ σε τριγωνάκια"

-------------

τι τα ψάχνεις τι τα θες;

είναι η ζωή μας Alea jacta est.

Τρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009

Η Λούγια Φιτσιώνη επιστρέφει - Να ζήσει ο Νικηταράς ο δεντροφάγος!

Αγαπητές μου φίλες γειά σας!

Ήμουνα προχτές σε ένα signing του βιβλίου μου "Τα άστρα περνάνε από το στομάχι" και πολλοί φίλοι αναγνώστες μου κάνανε την ερώτηση: "Λούγια μας, αστέρι μας, λεβεντιά μας, γιατί δε γράφεις πια μπλογκ;"

Με πιάσανε απροετοίμαστη! Εγώ νόμιζα οτι με διάβαζε μόνο ο φίλος μου ο fightback αλλά τελικά υπάρχουν κι άλλοι! Σ'αυτά τα παιδιά λοιπόν χρωστάτε ΟΛΟΙ σας την μεγάλη επιστροφή μου. Σ'αυτά τα γλυκά αγόρια λοιπόν έχω να πω ένα "ΠΟΥ ΗΣΑΣΤΑΝ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝΑ ΠΑΛΙΟΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ;" Εννοώ γράφτε κανα comment ρε χρυσά μου να καταλάβω ότι με διαβάζετε...

Λοιπόν πολύς καιρός πέρασε και κατάλαβα μερικά πράγματα για τον εαυτό μου από τότε. Κατ' αρχάς κατάλαβα ότι όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνω, κάτι σαν αντίστροφος Μπέντζαμιν Μπάτον αν θέλετε, κι έχω ακόμα πολλά να δώσω...και κάτι ακόμα: στα χρόνια της νιότης μου πίστευα οτι τα μήλα είναι φρούτα, τώρα που μεγάλωσα κατάλαβα ότι τα μήλα Κουλίεβα.


τα μήλα Κουλίεβα

Επιστρέφω λοιπόν και πολλά έχουν αλλάξει. Όταν σταμάτησα να γράφω ο Νικήτας μας, η λεβεντιά μας, έστελνε τα ματ να φυλάνε ένα πλαστικό δέντρο και τώρα τα στέλνει για να φυλάξει αυτούς που κόβουνε τα πραγματικά δέντρα στο παρκάκι της Κύπρου. Αν με πειράζει που το πάρκο που πήγαινα ως παιδί τσιμεντώθηκε από κάποιο θαυμαστή του Βωβού; καθόλου!

Ο Δημαρχούκος μας ο Νικήτας μας διαβεβαίωσε ότι αυτά τα δέντρα τα κόψανε γιατί θα πάνε σ'ένα καλύτερο μέρος. Μάλλον εννοεί τον δεντροπαράδεισο, εκεί που μου'λεγε η μαμά μου οτι πήγε η τριανταφυλλιά που έσπασε ο αδερφός μου με τη μπάλα (δεξί γκουντουπιέ πεναλτάρα). Εκεί, στον δεντροπαράδεισο, τα δέντρα είναι ευτυχισμένα και φωτοσυνθέτουνε οοοοοοοσο θέλουνε! Επίσης έχει το καθένα από 72 παρθένες ελιές να τα φροντίζει.

Και εδώ φτάνω στο δίδαγμα της ιστορίας:
ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΠΑΡΘΕΝΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ! ΠΟΙΟΣ ΘΑ'ΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ ΜΕ ΛΑΔΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑ;

μέχρι το άλλο μου ποστ, όπου θα ξεδιπλώσω το νέο μου ταλέντο στην ποίηση, σας χαιρετώ κι η Παναγιά η καβουράδαινα να σας δίνει κουράγιο.

Παναγιά Καβουράδαινα

eXTReMe Tracker